Om de één of andere reden heb ik ‘iets’ met vragenlijsten.

Omdat ik gewoon heel nieuwsgierig ben. Omdat het een perfecte combinatie is van taalgevoel en exact denken. Omdat ik mijn keuzes graag baseer op feiten in plaats van aannames. Omdat ik het fijn vind als mensen of organisaties de moeite nemen erachter te komen wat ik vind, denk of voel voor ze me advies geven of iets aanbieden.

In de huidige online wereld is dat laatste misschien nog wel het meest relevante. Na mijn laatste vakantie merkte ik hoe overspoeld mijn mailbox was met nieuwsbrieven en aanbiedingen en hoe weinig daarvan echt relevant was. Er wordt naar mij mening te weinig nog gevraagd en teveel gezegd.

In ‘De 7 eigenschappen van effectief leiderschap’ geeft Steven Covey een voorbeeld van een opticien die jou zijn bril geeft. Die werkt voor hem prima, dus is de oplossing voor alle mensen die minder scherp zien. Dat voorbeeld vond ik zo treffend. Zonder diagnose geen advies. En juist voor die diagnose moet je goede vragen stellen. En goede vragen stellen is een vak. Mijn vak.

Hoe vaak heb je jezelf wel niet geërgerd aan een enquête?

Als kind al had ik een hekel aan aannames. Vaak was mijn reactie op iets ‘dat wéét je helemaal niet’. Als ik een beslissing moest nemen, deed ik dat op basis van feiten (ik ben nog steeds dol op lijstjes). Later leerde ik meer naar mijn gevoel te luisteren, maar nog steeds zijn feiten er voor mij om dat gevoel te ondersteunen.

Onderzoek is voor mij echt de basis voor juiste keuzes. Ik geloof dat je geen goede beslissingen kunt nemen op basis van aannames. Je wordt zelf graag gehoord, luister dan ook naar een ander.